Zgodnie z obowiązującymi normami, termin wysokość mieszkania odnosi się do odległości między podłogą a sufitem w danym pomieszczeniu. Mierzy się ją w świetle, czyli od gotowej powierzchni podłogi do gotowej powierzchni sufitu, z pominięciem elementów konstrukcyjnych, takich jak belki czy podwieszane sufity (chyba, że obejmują całe wnętrze).

Jakie znaczenie ma wysokość mieszkania?

Wysokość pomieszczeń w budynkach mieszkalnych ma ogromne znaczenie dla komfortu i bezpośrednio wpływa na jakość życia lokatorów. Wysokie wnętrza sprawiają wrażenie bardziej otwartych i „oddychających”, a lepsza wentylacja redukuje ewentualne problemy z wilgocią. Przewaga wyższych lokali jest widoczna szczególnie latem, kiedy dzięki odpowiedniej cyrkulacji ciepłe powietrze unosi się ku górze, pozostawiając chłodniejsze warstwy bliżej podłogi. W wyższych mieszkaniach znajdziemy też zazwyczaj większe okna, dzięki czemu pomieszczenia będą lepiej doświetlone.

Niskie mieszkania natomiast mogą wywoływać uczucie przytłoczenia, szczególnie jeśli są ciemne lub przesadnie umeblowane. Ich atutem jest jednak niższe zużycie energii niezbędnej do ogrzania mieszkania, gdyż wysokość pomieszczeń wpływa bezpośrednio na koszty ogrzewania zimą.

Wysokość naszego lokum jest też ściśle powiązana z akustyką. W wysokich wnętrzach dźwięki mogą rozchodzić się z większym pogłosem, co bywa problematyczne w przypadku przestronnych salonów lub mieszkań loftowych. Niżej osadzone sufity mogą natomiast ograniczać echo, ale sprzyjają przenoszeniu dźwięków pomiędzy pokojami. Nie bez znaczenia pozostają również kwestie estetyczne, takie jak aranżacja wnętrz.  Naturalnie, im wyższe pomieszczenie, tym większe pole do popisu – możliwy jest m.in., montaż antresoli, wyższych regałów, wybór większych lamp czy żyrandoli, które optycznie jeszcze powiększają pokój. Niższe wnętrza są za to dużo bardziej przytulne, charakteryzują się łatwiejszą konserwacją i możliwością utrzymania czystości.

Czy wysokość mieszkania jest tylko kwestią umowną uzależnioną wyłącznie od decyzji dewelopera? Absolutnie nie. Jakie więc przepisy określają minimalną wysokość pomieszczeń? I jaka jest standardowa wysokość pomieszczeń mieszkalnych na polskim rynku? Sprawdź, co musisz wiedzieć przed zakupem swojego mieszkania.

Standardowa wysokość mieszkania - czy jest jakieś minimum?

Na rynku mieszkaniowym istnieje pojęcie minimalnej i standardowej wysokości mieszkania. Minimalna wysokość pomieszczeń mieszkalnych nie jest tylko powszechnie przyjętą regułą, ale ma swoje odniesienie prawne w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stanowiące najbardziej aktualne przepisy budowlane w tej sprawie. Na podstawie działu III, rozdziału 5 § 72 rozporządzenia – Wysokość pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi – dowiadujemy się, że minimalna wysokość mieszkania nie powinna być mniejsza niż 2,5 m. Wymóg ten dotyczy wszystkich typów pomieszczeń - kuchni, pokojów dziennych, sypialni, łazienki, czy też pomieszczeń technicznych takich jak pralnia. Inaczej sytuacja wygląda w odniesieniu do górnych pięter, w tym wypadku zgodnie z polskimi przepisami minimalna wysokość poddasza powinna wynosić 2,2 m. Dziś deweloperzy standardowo projektują mieszkania o średniej wysokości pomiędzy 2,5 a 2,7 m, z wyraźną tendencją do wzrostu wysokości sufitów. Taki przedział uważany jest za najbardziej dogodny dla lokatorów, ponieważ łączy wygodę użytkowania z energooszczędnością budynku. Na rynku mieszkaniowym istnieją jednak różnice dotyczące wysokości pomieszczeń. Szczególnie widoczne jest rozróżnienie pomiędzy mieszkaniami od dewelopera a starszym typem budownictwa.

Wysokość mieszkań w starszym budownictwie - jakie są standardy w kamienicy lub bloku z wielkiej płyty

Dobrym przykładem są mieszkania w kamienicach, których wysokość wynosi zazwyczaj ok. 3 m, choć zdarzają się przypadki kamienic, gdzie sufity znajdują się nawet na 5 m wysokości. Styl kamieniczny, tak popularny w XIX i XX wieku, nawiązuje do dawnych dworów królewskich, gdzie duża wysokość pomieszczeń miała bezpośredni wpływ na komfort mieszkańców, pozwalała lepiej wentylować komnaty, umożliwiała większy dostęp światła i poprawiała ich akustykę. 

Co ciekawe, znane wszystkim mieszkania w blokach z wielkiej płyty z lat 60. i 70. nie odbiegają znacząco od obecnych standardów. Ich wysokość waha się w przedziale od 2,4 m do 2,6 m. Jednak nie zawsze takie były założenia. Inspiracją do tych konstrukcji była modernistyczna myśl architektoniczna, którą reprezentował Charles-Édouard Jeanneret-Gris, znany szerzej jako Le Corbusier. Chcąc zapewnić możliwie największą oszczędność przestrzeni, określił, że minimalna wysokość mieszkania powinna wynosić nie mniej niż 2,26 m.

Le Corbusier wypracował tę wartość, opierając się na tzw. Modulorze – autorskim systemie proporcji łączącym miary antropometryczne człowieka z zasadami matematyki i estetyki. Wzorował się m.in. na przeciętnej sylwetce mężczyzny o wzroście 183 cm, z uniesioną ręką sięgającą 226 cm, uznając tę wysokość za funkcjonalne minimum dla komfortowego życia w ograniczonej przestrzeni.